Peygamber Efendimizin Zeyd Bin Hârise'yi Âzad Etmesi

Peygamber Efendimiz bölümünde yer alan bu konu Ömer tarafından paylaşıldı.

  1. Ömer

    Ömer Yönetici

    PEYGAMBER EFENDİMİZİN ZEYD BİN HÂRİSE'Yİ ÂZAD ETMESİ
    Zeyd bin Hârise, Kelb kabilesine mensuptu. Henüz sekiz yaşlarında bir küçük çoban iken, annesiyle beraber gittiği akrabalarının yanında, bir başka kabilenin baskını sırasında esir alınmıştı. Esirler pazarından da Hz. Hatice'nin yeğeni Hâkim bin Hizân tarafından 400 dirheme satın alınıp Mekke'ye getirilmişti.105 Hz. Hatice, Zeyd'i yeğeninden almış ve evinde barındırıyordu.
    Bu sırada, Efendimiz, Hz. Hatice ile evli bulunuyordu.
    Resûl-i Ekrem, bu küçük çocuğu sevmişti. Bu sebeple Hz. Hatice'den onu kendisine bağışlamasını istedi. Muhterem zevceleri, Peygamberimizin bu arzusunu yerine getirdi.
    Nebiyy-i Ekrem Efendimiz de onu alır almaz, azâd etti.106
    Zeyd, belirttiğimiz gibi, henüz küçük bir çocuktu. Ebeveyni, onun nereye götürüldüğünü, kime satıldığını bilmiyordu. Hârise âilesi, çocukları için her gün gözyaşı döküyordu. Babası Hârise, evde duramaz olmuştu. Diyar diyar dolaşıyor, sormadık kabile ve uğramadık yurt bırakmıyordu. Biricik oğlu Zeyd için şiirler söylene söylene geziyordu.
    Küçük Zeyd ise, sanki anne babasını unutuvermişti. Mes'ud âilenin saâdeti onun da yüksek ruhunu olanca gücüyle sarmış ve âdetâ onun ayrılmaz bir parçası haline gelmişti. Rahatı yerindeydi, Kâinatın Efendisiyle kaynaşmıştı. Onun şefkatli kanatları arasında mes'uddu, sevinçli ve huzurluydu.

    Zeyd'in Yeri Tesbit Edildi
    Günün birinde Kelb kabilesinden birkaç kişi Kâbe'yi ziyarete geldi. Bu arada Zeyd'i gördüler ve kendisiyle sohbet edince de tanıdılar. Babasının, annesinin durmadan kendisi için gözyaşı döktüklerini, hasretiyle yanıp tutuştuklarını Zeyd'e anlattılar.
    Fakat Zeyd, gayet sakin ve rahattı. Anne şefkati ve baba sevgisinden daha ulvî ve kudsî şeylere mazhar olmanın gönül rahatlığı içinde, onlara cevabı şu oldu:
    "Annemin babamın, benim için gözyaşı döktüklerini biliyorum. Sadece sizden şu söyleyeceklerimin onlara ulaştırılmasını istiyorum:
    'Ben, her ne kadar uzaklarda bulunuyor isem de, kavmimle haber gönderdim ki, hac merâsimi yapılan belli yerler yanındaki Beytullah'da oturuyor, hizmet ediyorum.
    Artık, aradığınızı elde etmek için son gücünüzü harcamaktan, uzun uzun yollar kat' etmekten, develeri yeryüzünde koşturup durmaktan vazgeçin.
    Allah'a hamd ederim ki, ben şimdi, öyle hayırlı, öyle şerefli bir aile içinde bulunuyorum ki, Maâdd'ın sulbünden -Uludan uluya geçerek gelmiş olan- şerefliler bu âiledendir."'107
    Bu haberi alan Hârise, kardeşi Kâb'la birlikte yanına fazla miktarda akçe de alarak Zeyd'i kurtarmak için derhal Mekke'ye geldi. Sorup soruşturup, Resûl-i Ekrem Efendimizi buldu ve
    "Ey Kureyş Kavminin Efendisi, efendisinin oğlu! Siz, Harem halkı ve Harem-i Şerifin komşususunuz. Beytullah'ın yanında esirlerin esâret bağlarını çözer ve karınlarını duyurursunuz," diye konuştuktan sonra, asıl maksadını şöyle arzetti:
    "Yanında bulunan oğlumuz için sana geldik. Sen bizi memnun ve razı edecek bir fidye-i necât (kurtuluş akçesi) iste; biz sana onu verelim, oğlumuzu serbest bırak."
    Nebiyy-i Ekrem,
    "Oğlunuz kimdir?" diye sordu.
    "Zeyd bin Hârise" dediler.
    Peygamberimiz,
    "Bundan başka bir istediğiniz var mı?" dedi. Onlar,
    "Hayır, başka isteğimiz yok" cevabını verdiler.
    Bunun üzerine Resûl-i Kibriyâ Efendimiz,
    "Eğer sizi tercih ederse, fidye-i necât almaksızın o sizindir, alın götürün. Yok, eğer beni tercih ederse, vallahi, ben, beni tercih edene, kimseyi tercih etmem."108 diye konuştu.
    Hârise ve kardeşi, Efendimizin bu konuşmasından memnun oldular ve
    "Sen," dediler, "bize karşı çok insaflı davrandın."
    Huzura gelen Zeyd'e, Efendimiz,
    "Şunları tanıyor musun?" diye sordu.
    Zeyd,
    "Evet, tanıyorum" dedi.
    Peygamberimiz tekrar,
    "Kimdir onlar?" dedi.
    Zeyd,
    "Bu babamdır, şu da amcamdır" cevabını verdi.
    Bundan sonra Peygamber Efendimiz, Zeyd'e,
    "Sen benim kim olduğumu öğrendin. Sana olan şefkat ve sevgimi de gördün. O halde ya beni tercih et, yanımda kal; ya onları tercih et, git" diyerek onu tercihinde serbest bıraktı.
    Zeyd'in cevabı şu oldu:
    "Ben hiçbir kimseyi sana tercih etmem. Sen, benim için anne ve baba makamındasın."
    Oğlunun bu cevabı karşısında şaşıran ve sarsılan baba Hârise, hiddetle,
    "Yazıklar olsun sana," dedi. "Demek ki, sen köleliği hürriyete, anne, babana, amcana ve ev halkına tercih ediyorsun."
    Fakat Zeyd, babasıyla aynı kanaatte değildi.
    "Babacığım," dedi, "ben, bu zâttan öyle şeyler gördüm ki, kendisine hiçbir zaman başka bir kimseyi tercih edemem."109
    Küçük Zeyd, böylece Resûl-i Ekrem Efendimize olan sadakat ve bağlılığını ispatlamıştı. Kader, ona nurlu ve parlak bir istikbal hazırlıyordu. Bu hali, onun ilk müjdesiydi.

    Efendimizin Zeyd'i Evlâd Edinmesi
    Peygamber Efendimiz Zeyd'e, bu eşsiz bağlılığının mükâfatını vermede gecikmedi. Hemen elinden tutarak, onu Kureyş'in oturduğu Hıcır mahalline götürdü ve halka şöyle hitap etti:
    "Ey hazır bulunanlar!
    Şâhid olunuz ki, bundan böyle Zeyd benim oğlumdur. Ben, ona vârisim, o da bana vâristir."
    Mekkeliler birini evlâd edinmek istedikleri zaman böyle yaparlardı. Efendimiz de, onların bu âdetlerine uyarak Zeyd'i böylece kendisine evlâd edinmiş oldu.
    Peygamber Efendimizin bu güzel davranışı, şaşkın ve dalgın duran Hârise'nin mahzun gönlünde sevinç rüzgârı estirdi. Demek ki, oğlu emîn bir elde bulunuyordu. Gönül huzuru içinde, oğlunu Kâinatın Efendisinin yanında bırakarak yurduna döndü.110
    Bundan sonra, Mekke'de, herkes Zeyd'i "Muhammed'in oğlu Zeyd" diye çağırmaya başladı. Efendimiz, peygamberlik vazifesiyle memur edilip, vahiy gelmeye başlayınca, evlâdlıkların kendi öz babalarının adlarıyla çağrılmaları emredildi.111 Bunun üzerine, Hz. Zeyd, babasının ismiyle, Hârise oğlu Zeyd diye çağrıldı.
    Bu konudaki âyet-i kerimede meâlen şöyle buyurulur:"Onları kendi babalarına nisbet edin; Allah katında doğru olan budur. Eğer babalarının kim olduğunu bilmiyorsanız, zâten onlar sizin din kardeşleriniz ve dostlarınızdır..."112
    Hazret-i Ömer'in oğlu Abdullah (r.a.), bu hususu şöyle ifade etmiştir:
    "Biz, 'Evlâtlıkları babalarının adı ile çağırın' âyeti ininceye kadar, Zeyd'i Hârise oğlu Zeyd diye değil, Muhammed oğlu Zeyd diye çağırırdık."113
    Ayrıca, bu âyetle evlâtlıkların evlâd edinen kimseye vâris olması hükmü de ortadan kaldırıldı. Hazret-i Zeyd, Efendimize peygamberlik vazifesi verildikten sonra, Hz. Hatice ve Hz. Ali'yi müteâkip derhal İslâmın sinesine koşacak ve üçüncü Müslüman olma şerefine erecektir.
    Resûl-i Kibriya Efendimiz, Hazret-i Zeyd'i fazlasıyla severdi. Zaman zaman kendisine,
    "Ey Zeyd, sen kardeşimiz ve azadlımızsın"114 diyerek iltifatta bulunurdu.
    Resûl-i Ekrem, daha sonra da çok sevdiği bu büyük insanı, dadısı Ümmü Eymen'le evlendirecektir ve bu evlilikten yine çok sevdiği ve çoğu zaman terkisinde taşıdığı Üsâme hazretleri dünyaya gelecektir.

    105. Tabakât, 1/497; Üsdü'l-Gâbe, 2/224; İsâbe, 1/563
    106. Sîre, 1/264; Tabakât, 1/497
    107. Tabakât, 3/41; Üsdü'l-Gâbe, 2/225; İsâbe, 1/523
    108. Tabakât, 3/42; Üsdü'l-Gâbe, 2/225, İsâbe, 1/523
    109. Tabakât, 3/42; Üsdü'l-Gâbe, 2/225
    110. Tabakât, 3/42; Üsdü'l-Gâbe, 2/225, İsâbe, 1/563
    111. Ahzab Sûresi, 5, 40
    112. Ahzab Sûresi, 5
    113. Tabakât, 3/43; Buhari, 3/174; Müslim, 3/131
    114. Buhari, 3/303




    Kainat' ın Efendisi (ASM), Salih Suruç