BeN SeNi KoCamaN Bir YüReKLe SeVDiM

Aşk Şiirleri bölümünde yer alan bu konu MaVi_HoRoZ tarafından paylaşıldı.

  1. MaVi_HoRoZ

    MaVi_HoRoZ Üye

    Ben seni kocaman bir yürekle sevdim Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni
    gören.
    Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreğime. Bir başka
    yerde
    olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın,

    orada kalmalıydın. çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu
    kadar
    kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden
    ne
    ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

    Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım
    seninle. çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
    renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
    pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın
    bir
    ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize

    tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.

    Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime bile dar

    gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En
    kızgın,
    en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana.
    İçimdeki
    sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi
    ve
    ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
    olduğunu anladım seninle...

    Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
    yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden

    tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi.
    Menzil
    sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok
    edebilirdim.
    Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
    ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
    girebilirdin.

    Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
    gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,

    olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
    Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni

    ve o
    doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu
    zaman.
    Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
    yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

    Seni severken yorulmadım. çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün
    yenilendim.
    Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
    Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

    Sevdim işte ötesi yok..