Necip Fazıl Şiirleri

Edebiyat ve Kitap bölümünde yer alan bu konu Ömer tarafından paylaşıldı.

  1. Ömer

    Ömer Yönetici

    1904 - 1983



    26 Mayıs 1904'te, Perşembe günü sabaha karşı, İstanbul'da büyük bir
    konakta doğdu.

    Kayıtlı bir şecereyle, Alâüddevle devrinin Şeyhülislâmı Mevlâna Bektût Hazretlerine dayanan ve Osmanoğullarından daha eski bir familya olan Dülkadiroğullarına bağlı "Kısakürekler" soyuna mensuptur.

    Babası, Mekteb-i Hukuk mezunu, Bursa'da âzâ mülazımlığı, Gebze savcılığı ve kısa ömrünün son senelerinde Kadıköy hakimliği görevlerinde bulunmuş, gayet enteresan ve alakaya değer bir insan olan Abdülbâki Fazıl Bey (öl. 29 Kasım 1920); annesi, Girit muhacirlerinden bir ailenin kızı, kayıtsız şartsız teslimiyet örneği, derin ve fedakâr bir müslüman-Türk kadını Mediha hanımdır. (öl. 10 Haziran 1977)
     
  2. Ömer

    Ömer Yönetici

    Affet

    Göz kaptırdığım renkten,kulak verdiğim sesten;
    Affet senden habersiz aldığım her nefesten!..

    Necip Fazıl Kısakürek

    Anlamak


    Anlamak yok çoçuğum, anlar gibi olmak var;
    Akıl için son tavır, saçlarını yolmak var...

    Necip Fazıl Kısakürek

    Anneme Mektup

    Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
    Her gün biraz daha süzülmekteyim.
    Her gece, içinde mermer döşeli,
    Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.

    Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
    Geceyi koynuma aldığım zaman,
    Gözlerim kapanıp daldığım zaman,
    Yeniden yollara düzülmekteyim.

    Son günüm yaklaştı görünesiye,
    Kalmadı bir adım yol ileriye,
    Yüzünü görmeden ölürsem diye,
    Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim.

    Necip Fazıl Kısakürek
     
  3. Ömer

    Ömer Yönetici

    Beklenen

    Ne hasta bekler sabahı,
    Ne taze ölüyü mezar,
    Ne de şeytan bir günahı,
    Seni beklediğim kadar.

    Geçti,istemem gelmeni,
    Yokluğunda buldum seni.
    Bırak vehmimde gölgeni.
    Gelme artık neye yarar.

    Necip Fazıl Kısakürek
     
  4. Ömer

    Ömer Yönetici

    Bekleyen

    Sen, kaçak ve ürkek ceylansın dağda,
    Ben, peşine düşmüş bir canavarım!
    İstersen dünyayı çağır imdada;
    Sen varsın dünyada, bir de ben varım!

    Seni korkutacak geçtiğin yollar,
    Arkandan gelecek hep ayak sesim.
    Sarıp vücudunu belirsiz kollar,
    Enseni yakacak ateş nefesim.

    Kimsesiz odanda kış geceleri,
    İçin ürperdiği demler beni an!
    De ki O’dur sarsan pencereleri,
    De ki rüzgar değil, O’dur haykıran!

    Göğsümden havaya kattığım zehir,
    Solduracak bir gül gibi ömrünü.
    Kaçıp dolaşsan da sen, şehir şehir.
    Bana kalacaksın yine son günü.

    Ölürsün... Kapanır yollar geriye;
    Ben mezarla sırdaş olur, beklerim.
    Varılmaz hayale işaret diye,
    Toprağında bir taş olur, beklerim…

    Necip Fazıl Kısakürek
     
  5. Ömer

    Ömer Yönetici

    Bendedir

    Ne azap, ne sitem bu yalnızlıktan,
    Kime ne, aşılmaz duvar bendedir,
    Süslenmiş gemiler geçse açıktan,
    Sanırım gittiği diyar bendedir.

    Yaram var, havanlar dövemez merhem;
    Yüküm var, bulamaz pazarlar dirhem.
    Ne çıkar, bir yola düşmemiş gölgem;
    Yollar ki, Allah'a çıkar, bendedir.






    Necip Fazıl Kısakürek
     
  6. Ömer

    Ömer Yönetici

    Bizim Şarkımız

    Kırılır da bir gün tüm dişliler
    Döner şanlı şanlı çarkımız bizim
    Gökten bir el yaşlı gözleri siler
    Şenlenir evimiz barkımız bizim

    Yokuşlar kaybolur çıkarız düze
    Kavuşuruz sonu gelmez gündüze
    Sapan taşların yanında füze
    Başka alemlerle farkımız bizim

    Kurtulur dil tarih ahlak ve iman
    Görürler nasılmış neymiş kahraman
    Yer ve gök su vermem dediği zaman
    Her tarlayı sular arkımız bizim

    Gideriz nur yolu izde gideriz
    Taş bağırda sular dizde gideriz
    Bir gün akşam olur bizde gideriz
    Kalır dudaklarda ŞARKIMIZ bizim...

    Necip Fazıl Kısakürek
     
  7. Ömer

    Ömer Yönetici

    Çile

    Gaiblerde bir ses geldi: Bu adam,
    Gezdirsin boşluğu ense kökünde!
    Ve uçtu tepemden birdenbire dam;
    Gök devrildi, künde üstüne künde...

    Pencereye koştum: Kızıl kıyamet!
    Dediklerin çıktı, ihtiyar bacı!
    Sonsuzluk, elinde bir mavi tulbent,
    Ok çekti yukardan, üstüme avcı

    Ateşten zehrini tattım bu okun,
    Bir anda kül etti can elmasımı.
    Sanki burnum, değdi burnuna (yok)un,
    Kustum, öz ağzımdan kafatasımı

    Bir bardak su gibi çalkandı dünya;
    Söndü istikamet, yıkıldı boşluk.
    Al sana hakikat, al san rüya!
    İşte akıllılık, işte sarhoşluk!

    Ensemin örsünde bir demir balyoz,
    Kapandım yatağa son çare diye.
    Bir kanlı şafakta, bana çil horoz,
    Yepyeni bir dünya etti hediye

    Bu nasıl bir dünya, hikayesi zor;
    Makânı bir satih, zamanı vehim.
    Bütün bir kahinat muşamba dekor,
    Bütün bir insanlık yalana teslim.

    Nesin sen, hakikat olsan da çekil!
    Yetiş körlük, yetiş, takma gözde cam!
    Otursun yerine bende her şekil;
    Vatanım, sevgilim, dostum ve hocam!

    ***

    Aylarca gezindim, yıkık ve şaşkın,
    Benliğim bir kazan ve aklım kepçe,
    Deliler köyünden bir menzil aşkın,
    Her fikir içimde bir çift kelepçe.

    Niçin küçülüyor eşya uzakta?
    Gözsüz görüyorum rüyada, nasıl?
    Zamanın raksı ne bir yuvarlakta?
    Sonum varmış, onu öğrensem asıl?

    Bir fikir ki sıcak yarad kezzap,
    Bir fikir ki, beyin zarında sülük.
    Selam sana haşmetli azap;
    Yandıkça gelişen tılsımlı kütük.

    Yalvardım: Gösterin bilmeceme yol!
    Ey yedinci gök, esrarını aç!
    Annemin duası, düş de perde ol!
    Bir asâ kes bana, ihtiyar ağaç!

    Uyku, katillerin bile çeşmesi;
    Yorgan, Allahsıza kadar sığınak.
    Teselli pınarı, sabır memesi;
    Size şerbet, bana kum dolu çanak.

    Bu mu, rüyalarda içtiğim cinnet,
    Sırrını ararken patlayan gülle?
    Yeşil asmalarda depreniş, şehvet;
    Karınca sarayı, kupkuru kelle...

    Akrep nokta nokta ruhumu sokmuş,
    Mevsimden mevsime girdim böylece.
    Gördüm ki, ateşte, cımbızda yokmuş,
    Fikir çilesinden büyük işkence.

    ***

    Evet, her şey bende bir gizli düğüm;
    Ne ölüm terleri döktüm, nelerden!
    Dibi yok göklerden yeter ürktüğüm,
    Yetişir çektiğim mesafelerden!

    Ufuk bir tilkidir, kaçak ve kurnaz;
    Yollar bir yumaktır, uzun ve dolaşık.
    Her gece rüyamı yazan sihirbaz,
    Tutuyor önümde bir mavi ışık.

    Büyücü, büyücü ne bana hıncın?
    Bu kükürtlü duman, nedir inimde?
    Camdan keskin, kıldan ince kılıcın,
    Bir zehir kıymak gibi, beynimde.

    Lugat, bir isim ver bana halimden;
    Herkesin bildiği dilden bir isim!
    Eski esvaplarım, tutun elimden;
    Aynalar söyleyin bana, ben kimim?

    Söyleyin, söyleyin, ben miyim yoksa,
    Arzı boynuzunda taşıyan öküz?
    Belâ mimarının seçtiği arsa;
    Hayattan muhacir; eşyadan öksüz?

    Ben ki, toz kanatlı bir kelebeğim,
    Minicik gövdeme yüklü Kafdağı,
    Bir zerreciğim ki, Arş'a gebeyim,
    Dev sancılarımın budur kaynağı!

    Ne yalanlarda var, ne hakikatta,
    Gözümü yumdukça gördüğüm nakış.
    Boşuna gezmişim, yok tabiatta,
    İçimdeki kadar iniş ve çıkış.

    ***
    Gece bir hendeğe düşercesine,
    Birden kucağına düştüm gerçeğin.
    Sanki erdim çetin bilmecesine,
    Hem geçmiş zamanın, hem geleceğin.

    Açıl susam, açıl! Açıldı kapı;
    Atlas sedirinde mavera dede.
    Yandı sırça saray, ilahi yapı,
    Binbir avizeyle uçsuz maddede.

    Atomlarda cümbüş, donanma, şenlik;
    Ve çevre çevre nur, çevre çevre nur.
    İçiçe mimari, içiçe benlik;
    Bildim seni ey Rab, bilinmez bilinmez meşhur!

    Nizam köpürüyor, med vakti deniz;
    Nizam köpürüyor, ta çenemde su.
    Suda bir gizli yol, pırıltılı iz;
    Suda ezel fikri, ebed duygusu.

    Kaçır beni ahenk, al beni birlik;
    Artık barınamam gölge varlıkta.
    Ver cüceye, onun olsun şairlik,
    Şimdi gözüm, büyük sanatkarlıkta.

    Öteler öteler, gayemin malı;
    Mesafe ekinim, zaman madenim.
    Gökte saman yolu benim olmalı;
    Dipsizlik gölünde, inciler benim.

    Diz çök ey zorlu nefs, önümde diz çök!
    Heybem hayat dolu, deste ve yumak.
    Sen, bütün dalların birleştiği kök;
    Biricik meselem, Sonsuza varmak...





    Necip Fazıl Kısakürek
     
  8. Ömer

    Ömer Yönetici

    Dayan Kalbim

    Seni dağladılar, değil mi kalbim,
    Her yanın, içi su dolu kabarcık.
    Bulunmaz bu halden anlar bir ilim;
    Akıl yırtık çuval, sökük dağarcık.

    Sensin gökten gelen oklara hedef;
    Oyası ateşle işlenen gergef.
    Çekme üç beş günlük dünyaya esef!
    Dayan kalbim üç beş nefes kadarcık!




    Necip Fazıl Kısakürek
     
  9. Ömer

    Ömer Yönetici

    Destan

    Durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak!

    Haykırsam, kollarımı makas gibi açarak:
    Durun, durun, bir dünya iniyor tepemizden,
    Çatırdılar geliyor karanlık kubbemizden,
    Çekiyor tebeşirle yekun hattını afet;
    Alevler içinde ev, üst katında ziyafet!
    Durum diye bir laf var, buyrunuz size durum;
    Bu toprak çirkef oldu, bu gökyüzü bodurum!
    Bir şey koptu benden, şey, her şeyi tutan bir şey,
    Benim adım bay Necip, babamınki Fazıl Bey;
    Utanırdı burnunu göstermekten sütninem,
    Kızımın gösterdiği, kefen bezine mahrem.
    Ey tepetaklak ehram, başı üstünde bina;
    Evde cinayet, tramvay arabasında zina!
    Bir kitap sarayının bin dolusu iskambil;
    Barajlar yıkan şarap, sebil üstüne sebil!
    Ve ferman, kumardaki dört kıralın buyruğu;
    Başkentler haritası, yerde sarhoş kusmuğu!
    Geçenler geçti seni, uçtu pabucun dama,
    Çatla Sodom-Gomore, patla Bizans ve Roma!
    Öttür yem borusunu öttür, öttür, borazan!
    Bitpazarında sattık, kalkamaz artık kazan!
    Allahın on pulunu bakleye dursun on kul;
    Bir kişiye tam dokuz, dokuz kişiye bir pul.
    Bu taksimi kurt yapmaz kuzulara şah olsa;
    Yaşasın, kefenimin kefili karaborsa!
    Kubur faresi hayat, meselesiz, gerçeksiz;
    Heykel destek üstünde, benim ruhum desteksiz.
    Siyaset kavas, ilim köle, sanat ihtilaç;
    Serbest, verem ve sıtma; mahpus, gümrükte ilaç.
    Bülbüllere emir var: Lisan öğren vakvaktan;
    Bahset tarih, balığın tırmandığı kavaktan!
    Bak, arslan hakikate, ispinoz kafesinde;
    Tartılan vatana bak, dalkavuk kafesinde!
    Mezarda kan terliyor babamın iskeleti?
    Ne yaptık, ne yaptılar mukaddes emaneti?
    Ah, küçük hokkabazlık, sefil aynalı dolap;
    Bir şapka, bir eldiven, bir maymun ve inkılap.

    Necip Fazıl Kısakürek
     
  10. Ömer

    Ömer Yönetici

    Düşmanıma

    Ey düşmanım!sen benim ifadem ve hızımsın,
    Gündüz geceye muhtaç banada sen lazımsın...

    Necip Fazıl Kısakürek
     
  11. Ömer

    Ömer Yönetici

    Geçilmez

    Bu kapıdan kol ve kanat kırılmadan geçilmez;
    Esten,dosttan,sevgiliden ayrılmadan geçilmez.

    İçeride bir has oda,yeri samur döşeli;
    Bu odadan gelsin diye çağrılmadan geçilmez.

    Eti zehir,yağı zehir,balı zehir dünyada,
    Butun fani lezzetlere darılmadan geçilmez.

    Varlık niçin,yokluk nasıl,yasamak ne,top yekun?
    Akli yele salıverip çıldırmadan geçilmez.

    Kayalık boğazlarda yon arayan bir gemi;
    Usta kaptan kılavuza varılmadan geçilmez.

    Ne okudun,ne öğrendin,ne bildinse berhava;
    Yer çökmeden,gök iki sak yarılmadan geçilmez.

    Geçitlerin,kilitlerin yalnız Onda şifresi;
    İşte,işte o eteğe sarılmadan geçilmez
     
  12. Ömer

    Ömer Yönetici

    Hey

    Neye baksam aynı şey neyi görsem aynı şey;
    Olan sensin hey gidi Hakikat Sultanı hey!

    Necip Fazıl Kısakürek

    İşim Acele

    Gökte zamansızlık hangi noktada?
    Elindeyse yıldız yıldız hecele!
    Hüküm yazılıyken kara tahtada
    İnsan yine çare arar ecele!

    Gençlik... Gelip geçti... bir günlük süstü;
    Nefsim doymamaktan dünyaya küstü.
    Eser darmadağın, emek yüzüstü;
    Toplayın eşyamı, işim acele


    Necip Fazıl Kısakürek
     
  13. Ömer

    Ömer Yönetici

    Kaldırımlar

    1

    Yürüyorum, kimsesiz bir sokak ortasında,
    Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.
    Yolumun karanlığa saplanan noktasında,
    Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.

    Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık;
    Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.
    İn cin uykuda yanlız iki yoldaş uyanık:
    Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.

    İçimde damla damla bir korku birikiyor;
    Sanıyorum her sokak başını kesmiş devler.
    Üstüme camlarını hep simsiyah dikiyor.
    Gözüne mil çekilmiş bir ama gibi evler.

    Kaldırımlar, çilekeş yanlızların annesi,
    Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır.
    Kaldırımlar, duyulur ses kesilince sesi,
    Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.

    Bana düşmez can vermek yumuşak bir kucakta,
    Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum.
    Aman sabah olmasın bu karanlık sokakta,
    Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum.

    Ben gideyim yol gitsin, ben gideyim yol gitsin;
    İki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler.
    Tak, tak, ayak sesimi aç köpekler işitsin;
    Yolumun zafer takı gölgeden taş kemerler.

    Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim;
    Gündüzler size kalsın; verin karanlıkları.
    Islak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim,
    Örtün, üstüme örtün serin karanlıkları.

    Uzanıverse gövdem taşlara boydan boya;
    Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi.
    Dalıp sokaklar kadar esrarlı bir uykuya,
    Ölse kaldırımların kara sevdalı eşi...

    2

    Başını bir emele satmış kahraman gibi,
    Etinle, kemiğinle sokakların malısın!
    Kurulup şiltesine bir tahtırevan gibi,
    Sonsuz mesafelerin üstünden aşmalısın!

    Fahişe yataklardan kaçtığın günden beri,
    Erimiş ruhlarınız bir derdin potasında.
    Senin gölgeni içmiş onun göz bebekleri;
    Onun taşı erimiş senin kafatasında.

    İkinizin de ne eş, ne arkadaşınız var,
    Sükût gibi kimsesiz, çığlık gibi hürsünüz.
    Dünyada taşınacak bir kuru başınız var,
    Onu da hangi diyar olsa götürürsünüz.

    Yağız atlı süvari koştur atını koştur,
    Sonunda kabre çıkar bu yolun kıvrımları.
    Ne kaldırımlar kadar seni anlayan olur,
    Ne senin anladığın kadar kaldırımları...

    Necip Fazıl Kısakürek
     
  14. Ömer

    Ömer Yönetici

    Kaldırımlar 2

    Başını bir gayeye satmış kahraman gibi,
    Etinle, kemiğinle, sokakların malısın!
    Kurulup şiltesine bir tahtarevan gibi,
    Sonsuz mesafelerin üstünden aşmalısın!

    Fahişe yataklardan kaçtığın günden beri,
    Erimiş ruhlarınız bir derdin potasında.
    Senin gölgeni içmiş, onun gözbebekleri;
    Onun taşı erimiş, senin kafatasında.

    İkinizin de ne eş, ne arkadaşınız var;
    Sükût gibi münzevî, çığlık gibi hürsünüz.
    Dünyada taşınacak bir kuru başınız var;
    Onu da, hangi diyar olsa götürürsünüz.

    Yağız atlı süvari, koştur, atını, koştur!
    Sonunda kabre çıkar bu yolun kıvrımları.
    Ne kaldırımlar kadar seni anlayan olur,
    Ne de senin anladığın kadar kaldırımları...

    Necip Fazıl Kısakürek
     
  15. Ömer

    Ömer Yönetici

    Karacaahmet


    Deryada sonsuzluğu zikretmeye ne zahmet!
    Al sana, derya gibi sonsuz Karacaahmet!

    Göbeğinde yalancı şehrin, sahici belde;
    Ona sor, gidenlerden kalan şey neymiş elde?

    Mezar, mezar, zıtların kenetlendiği nokta;
    Mezar, mezar, varlığa yol veren geçit, yokta...

    Onda sırların sırrı: Bulmak için kaybetmek.
    Parmakların saydığı ne varsa hep tüketmek.

    Varmak o iklime ki, uğramaz ihtiyarlık;
    Ebedi gençliğin taht kurduğu yer, mezarlık.

    Ebedi gençlik ölüm, desem kimse inanmaz;
    Taş ihtiyarlar, servi çürür, ölüm yıpranmaz.

    Karacaahmet bana neler söylüyor, neler!
    Diyor ki, viran olmaz tek bucak, viraneler,

    Zaman deli gömleği, onu yırtan da ölüm;
    Ölümde yekpare an, ne kesiklik, ne bölüm...

    Hep olmadan hiç olmaz, hiçin ötesinde hep;
    Bu mu dersin, taşlarda donmuş sükuta sebep?

    Kavuklu, başörtülü, fesli, başaçık taşlar;
    Taşlara yaslanmış da küflü kemikten başlar,

    Kum dolu gözleriyle süzüyor insanları;
    Süzüyor, sahi diye toprağa basanları.

    Onlar ki, her nefeste habersiz öldüğünden,
    Gülüp oynamaktalar, gelir gibi düğünden.

    Onlar ki, sıfırlarda rakamları bulmuşlar,
    Fikirden kurtularak, ölümden kurtulmuşlar.

    Söyle Karacaahmet, bu ne acıklı talih!
    Taşlarına kapanmış, ağlıyor koca tarih!
     
  16. Ömer

    Ömer Yönetici

    Muhasebe

    Ben artık ne şairim, ne fıkra muharriri!
    Sadece beyni zonklayanlardan biri!
    Bakmayın tozduğuma meşhur Babailide!
    Bulmuşum rahatımı ben bir tesellide.
    Fikrin ne Fahirsi oldum, ne zamparası!
    Bir vicdanin, bilemem, kaçtır hava parası?
    Evet, kafam çatlıyor, güya ulvi hastalık;
    Bendedir, duymadığı dertlerle kalabalık.
    Büyük meydana duştum, uçtu fildişi kulem;
    Milyonlarca ayağın altında kaldı kellem.
    Ustun çile, dev gibi geldi çattı birden! Tos!!
    Sen cüce sanatkarlık, sana büsbütün paydos!
    Cemiyet, ah cemiyet, yok edilen ruhiyle;
    Ve cemiyet, cemiyet, yok edilen guruhiyle...
    Çok var ki, bu hınç bende fikirdir, fikirse hınç!
    Genç adam, al silahı; iman tılsımlı kiline!
    İste butun meselem, her meselenin başı,
    Ben bir genç arıyorum, gençlikle köprübaşı!
    Tırnağı en yırtıcı hayvanin pençesinden,
    Daha keskin eliyle, başını ensesinden,
    Ayırıp o genç adam, uzansa yatağına;
    Yerleştirse başını, iki diz kapağına;
    Soruverse: Ben neyim ve bu hal neyin nesi?
    Yetiş, yetiş, hey sonsuz varlık muhasebesi!
    Dışımda bir dünya var, zıpzıp gibi küçülen,
    İçimde homurtular, inanma diye gülen...
    İnanmıyorum, bana öğretilen tarihe!
    Sebep ne, mezardansa bu hayati tercihe?
    Uç katli ahşap evin her kati ayrı alem!
    Üst kat: Elinde tespih, ağlıyor babaannem,
    Orta kat: (Mavs) oynayan annem ve aşıkları,
    Alt kat: Kız kardeşimin (Tamtam) da çığlıkları;
    Bir kurtlu peynir gibi, ortasından kestiğim;
    Buydun ve maktaından seyredin, iste evim!
    Bu ne hazin ağaçtır, butun ufkumu tutmuş!
    Koku iffet, daları taklit, meyvesi fuhuş...
    Rahminde cemiyetin, ben doğum sancısıyım!
    Mukaddes emanetin dönmez davacısıyım!
    Zamanı kokutanlar mürteci diyor bana;
    Yükseldik sanıyorlar, alçaldıkça tabana.
    Zaman, korkunç daire; ilk ve son nokta nemde?
    Bazı geriden gelen, yüz bin devir ilerde!
    Yeter senden çektiğim, ey tersi donmuş ahmak!
    Bir saman kağıdından, butun is kopya almak;
    Ve sonra kelimeler; kutlu, mutlu, ulusal.
    Mavalları bastırdı devrim isimli masal.
    Yeni çirkine mahkum, eskisi güzellerin;
    Allah kuluna hakim, kulları heykellerin!
    Buluştururlar bizi, elbet bir gün hesapta;
    Lafını çok dinledik, simdi is inkılapta!
    Bekleyin, görecektir, duranlar yürüyeni!
    Sabredin, gelecektir, solmaz, pörsümez Yeni!
    Karayel, bir kıvılcım; simsiyah oldu ocak!
    Gün doğmakta, anneler ne zaman doğuracak?

    Necip Fazıl Kısakürek
     
  17. zigana

    zigana Yeni Üye

    en altta ki çok güzeldi......
     
  18. eft gerçekten güsel şiir bunlar necip fazıl kısakürek sonuçta paylaşım için teşekkürler...;)