Hemen hemen her insanın içinde bir bencillik ,bir benlik duygusu vardır.

Bu yemeği ben yaptım.
Bu kitabın yazarı benim.
Bu güzellik tamamen bana ait,en güzel benim.
Ben çok güçlüyüm.
Ben çok zekiyim.
Ben çok zenginim bunların hepsini tırnaklarımla kazıyarak kazandım.
Ben çok yetenekliyim öyle bir futbol oynuyorum ki görenler ayakta alkışlıyor.
Bunların hepsini ben başardım,

daha çok örnekleyebilirim.

Ama gelin görün ki bu ben yaptım,ben ettim diye atıp tutanların yolu hiç hastanelere,mezarlıklara,huzurevlerine düşmüyor galiba?

Evet ünlü bir laf var duvar yazısı olarak kullanıyorlar ama mânasına hiç girmiyorlar,

"Zenginim deme,bir kıvılcım yeter,
Güzelim deme,bir sivilce yeter."

bu söz o kadar derin anlamlar taşıyor ki,bunu kimse düşmeyince veya yakınlarının başına gelmeyince anlayamıyor.

Zenginim diyenler,bir bakmışsın ekonomik kriz çıkmış adam iflas etmiş,Güzelim diyenlere bir bakmışın bir deri hastalığı geçirmiş yüzüne bakmaya insan tiksinir olmuş,Güçlüyüm çok iyi futbol oynuyorum Ronaldo'ya rakibim diyenlere bir bakmışsın incecik,kurşun kalem çapında omuriliğine bir dokunmuşsun veya bir kazayla hasar görmüş anında felç olmuş,Zekiyim diyenlere bakın,bir beyin travmasıyla rabbim bir sünger çekmiş harddisk'i sıfırlamış,ben kimim? burda ne işim var? sen kimsin? diye ortalıkda gezermiş.

Kısacası bu nimetleri,bu yetenekleri bize veren bir Rahman var.Üstelik bu nimetleri bize hiç bedel ödetmeden karşılıksız vermiş.Geri almasına da kimse birşey diye bilir mi?Ondan alacağımız mı vardı? Zaten o Rahman seni yaratmış,seni ne bir taş ne bir kaya olarak yaratmış,sana can vermiş,sana can verirken de seni bir ot,asalak bir bakteri olarak yaratmamış,bir koyun,bir keçi olarakda yaratmamış,seni alemin en nadide,en güzel varlığı olan insan olarak yaratmış,en güzel cihazatla donatmış,akıl nimetiyle o cihazâtı süslemiş,üstelik seni en önemli bir nimetle islamla şereflendirmiş.İslamla şereflendirirken sana Mekkeli müşriklerin yaptığı işkenceleri zulümleri sana çektirmemiş.Zaten hayata 1-0 önde başlamışsın,birde üstüne binbir türlü dünya nimeti vermiş.Bu nimetlere bu lutüflara şükretmemek,o rabbe kulluk etmemek ne derece ahmaklık olur? Yada bu nimetler elimizden alınınca isyan etmek ne kadar ahmaklık olur?

Dünya hayatında başımıza gelen musibetler,felâketler,dertler,sıkıntıları siz boşuna mı başımıza geliyor sanıyorsunuz ? Bu felâketler aslında şer olarak görünüyor ama perdeleri kaldırdığımızda öyle büyük bir rahmet olduğunu anlıyoruz ki.

Düşünün tüm peygamberler sıkıntı,hastalık,dertle dolu bir hayat geçirmiş,peygamberimize ilk inanlara yapılmadık zulüm kalmamış.Biz nasıl olurda cenneti hak ederiz,bütün sıkıntıları dertleri onlar çekmiş?

İşte tam bu noktada Allah-ü Teâla'nın Lütfu,Rahmeti ortaya çıkıveriyor.Bizim bu dünyada çektiğimiz sıkıntıları,musibetleri,belaları günahlarımıza kefaret olarak sayıp,bize belkide ahiretimizi kurtaracak Lütfu rahmeti sunuyor bizlere.Her insanın bir imtihan şekli var,önemli olan bu imtihanı kazanmak ve sabredip musibetlere göğüs germek gerek.Bu musibetlere göğüs germek,sabretmek genede herşeye rağmen şükretmek çok mu kolay? Değil elbet,işte o noktada insanın iradesi,dayanma gücü ve Allah'ın bize verdiği sabır devreye giriyor.

Kısaca özetlemek gerekirse Bediüzzaman'ın "Cennet ucuz değil,cehennem dahi luzümsuz değil" lafı aklımıza geliyor.Evet cennet ucuz değil,bir takım zorluklar,sıkıntılar çekeceksin ki sabır ve şükür imtihanından geçeceksin ve bir bedel ödeyeceksin.

Çünki cennet ucuz değil !!!!

hayatta böyle diyenleri çok gördük gerçekten de ömer tabi karşılıgını da mutlaka alıyorlar...paylaşım için teşekkürler herkesin sonuna kadar okuması gerek.

zaman ayırıp okuduğun için sen sağol kardeş.

süperrrrrrrrrrrr çok saol

Ceddine rahmet Kral.

paylaşım için saol...insanların arada böyle şeyleri okuyup kendini değerlendirmesi gerekiyo...tşk..